کـاغذ بی خـط - نوشته های حسین نیکونژاد

آن کس که تو را دارد هیچ ندارد و هیچ نخواهد و هیچ نداند. هیچ ..

بهانه

گاهي اوقات که خود راکدم
يک لحظه سکوتت براي مردنم کافيست!

خيره نشو
شک نکن

با چشمانت بی تابم کن
که ترديدت بهانه ايست زیبا براي لالایی!

? تاریخ سه شنبه پانزدهم فروردین 1385 ، ساعت 10:34 بعد از ظهر | لینک مطلب

زيباترين عروس دنيا

هرگز فراموش نمي كنم
روزهايي را كه بي هيچ بهانه‌ آرام مي شديم!

هنوز هم گرماي آغوشت را پرپر مي‌زنم..

فردا تو زيباترين عروس دنيايي و من
تن سردم هنوز هم گرماي آغوشت را پرپر مي‌زند..

من چقدر ساده بودم .
چقدر تنهایم .

? تاریخ جمعه چهارم فروردین 1385 ، ساعت 2:53 قبل از ظهر | لینک مطلب

هفت سین

سندلی
ساعت و سانیه هایش
سبر و اضطراب
سیر و سرکه
سدای تلفن
سدای قلبم
سدای تو

عزیزم سال نو مبارک!

? تاریخ سه شنبه یکم فروردین 1385 ، ساعت 1:21 قبل از ظهر | لینک مطلب

من

معتقدم به انسان
احساس، درد.
و تا یک نفر اشک می ریزد، خنده ام تلخ است و خوشبختیم حرف.
بی تابی را دوست دارم، آرامش من مرگ احساس من است.
نمی ترسم که بسوزانندم، دیگر رغبتی هم به بهشت ندارم و تا انگشت در چشمی بد فرو دارم راضیم که..

هستم.

نیمرخ

نام : حسین
نام خانوادگی : نیکونژاد
محل سکونت : دزفول - ایران
تاریخ تولد : شب یلدا / 1362
تحصیلات : دانشجو
فعالیت : کامپیوتر - گرافیک
وضعیت تأهل : مجرد
علاقه مندی ها : خانواده، خواندن و نوشتن، بیماران، فداکاری، خنداندن، رانندگی با سرعت زیاد، موسیقی، دوست داشتن کسانی که کسی دوستشان ندارد، برنامه نویسی، گرافیک، غذا خوردن، قبرستان و گاهی اوقات تنهایی و بی علاقه گی..