سالهاست ساده ام.
در آرزوي پاک ماندن و
با اطمينان به آينده اي روشن و غير از امروزم
و کلي آرزوهاي مادرانه
به زور هم که شده به دغدغه هاي ديگران مي خندم و
خودم را عاري از تشنگي مي نمايانم و
اطمينان دارم که جز خودم کسي منم را نمي شناسد..

هر بار هم که از حادثه اي* سرافکنده بيرون مي شوم
با نيرويي عجيب به خواب ساده اي مي روم و
خواب مي بينم که فردايي زيبا مال من است...
جالب اينجاست که خواب خود را واقعي تر از واقعيات مي دانم!

ساعت ميچرخد و سالها مي گذرد
تا من تنها اما ساده بالغ شوم
بي هيچ خاطره اي از اين همه عمر
نه نيرنگي نه خنده اي
نه تجربه اي براي داشتن
مرده و ساکن
بي هيچ هياهويي
نه شقايقي براي عاشقي
نه عشقي براي زندگي
و نه حتي ذره اي از آن سعادت که اطمينانش را داشتم!

ولي حالا که نگاه مي کنم
و مي بينم که از کثرت گذشتن ها و در خواب سادگي ماندن ها ديگر خواب به چشمانم نمي آيد چه سود ..
چه سود از اين همه سادگي و سختي
که ديگر از هرسو وسوسه اي بيايد فرو خواهم ريخت.

خداحافظ سادگي!!