شب نيمه برات با فانوس روشن وسط حياط و اشکي که بي اختيار دور چشمانمان تاب بازي ميکرد در حال گذر بود.
مادر هم تسبيح مي گذراند و مدام اين جملات را تکرار مي کرد.
دختران بخت بسته . مريضان . زنان بي فرزند . شوهران مقروض ...
لحظات سنگيني ما را در خود غرق مي کردند که صداي در چوبي خانه همه را از جا کند.
مثل هميشه چون از همه کوچکتر بودم براي باز کردن در بلند شدم.
به طرف در که مي رفتم قلبم بي هوا مي زد و مي زد.
در با همان ناله قديمي که از لولا هايش بلند مي شد باز شد.
زني با چادر سياه که با آن صورتش را مخفي کرده بود پشت در بود.
با صداي کودکانه گفتم بله اما جواب نداد.
با خودم گفتم حتما با مادرم کار دارد.
مادر را که مثل هميشه تا لبه ايوان دنبالم مي آمد که مبادا "دزدي مرا بدزدد" صدا کردم و گفتم مادر بيا با تو کار دارند.
خودم هم کنار رفتم و هاج و واج زن را نگاه مي کردم که اين نصف شبي آن هم با اين سر و وضع چه مي خواهد.
مادر با لحن مهرباني سلام کرد.
زن هم آرام دستش را که در چادر پيچيده بود جلو آورد و زير لب گفت: خاله مرادمندم!
زن بينوا بغزش ترکيد.
راستش دلم برايش سوخت.
گريان گفت: خاله مرادمندم
مرادمندم ...
مادرم خشکش زده بود.
دستش را روي شانه هاي زن گذاشته و به روبرو زل زده بود.
زير لب آرام مي گفت مرادت حاصل ...
مرادت حاصل.
انگار که در ذهنش با يکي حرف مي زد!
من هم به مادرم نگاه مي کردم و به اين فکر مي کردم که به چه فکر مي کند.

به آن روزها که فکر ميکنم فکر بيرون رفتن از خانه آزارم مي دهد..
اين جماعت چه خيال کرده اند ...
يعني مسخره نمي کنند؟!
هيچکس به فکر امام زمان نيست!
امشب که شب مرادمنديست مرادمندان در خانه چه کسي براي التماس دعا ، براي ذره اي دلداري بروند؟
ديگر در خانه هيچکس " خاله مرادمندم! " نمي آيد.
هيچکس زير لب به امام زمان التماس نميکند..
هيچکس نمي گويد : مرادت حاصل.
فانوس ها دیگر حس زیبای روشنایی را ندارند.
درها ديگر چوبي نيست. همه از آهن سرد است.