کـاغذ بی خـط - نوشته های حسین نیکونژاد

آن کس که تو را دارد هیچ ندارد و هیچ نخواهد و هیچ نداند. هیچ ..

مشق اول

بابا آب داد
بابا نان داد

من آب می خواهم
نان می خواهم

معلممان می گوید بابا نان دارد
اما بابای من خسته است
انگار دیگر بابا نان ندارد

بابای خوبم، نان داری بدهی ؟

آب هم که نمی بارد
بابا تشنه است
بابا نان ميـخواهد
بابا اینها را به ما نمی گوید
بابا براي نان دادن به من جان ميکند
بابا به زور هم كه شده به من نان ميدهد

ولی معلممان می گفت بابا نان دارد
من نان ميخواهم
آب مي خواهم
به من آموخته اند که

بابا آب داد . بابا نان داد

پس من از بابا آب مي خواهم . نان مي خواهم
بابا تا هميشه آب و نان مي دهد
من هم تا ابد آب و نان مي خواهم
بابای من چقدر خوب است
اما من خیلی بدم
یادم است بابا یک بار به من گفت: حيف از نان!

? تاریخ یکشنبه پنجم مهر 1383 ، ساعت 4:20 بعد از ظهر | لینک مطلب

من

معتقدم به انسان
احساس، درد.
و تا یک نفر اشک می ریزد، خنده ام تلخ است و خوشبختیم حرف.
بی تابی را دوست دارم، آرامش من مرگ احساس من است.
نمی ترسم که بسوزانندم، دیگر رغبتی هم به بهشت ندارم و تا انگشت در چشمی بد فرو دارم راضیم که..

هستم.

نیمرخ

نام : حسین
نام خانوادگی : نیکونژاد
محل سکونت : دزفول - ایران
تاریخ تولد : شب یلدا / 1362
تحصیلات : دانشجو
فعالیت : کامپیوتر - گرافیک
وضعیت تأهل : مجرد
علاقه مندی ها : خانواده، خواندن و نوشتن، بیماران، فداکاری، خنداندن، رانندگی با سرعت زیاد، موسیقی، دوست داشتن کسانی که کسی دوستشان ندارد، برنامه نویسی، گرافیک، غذا خوردن، قبرستان و گاهی اوقات تنهایی و بی علاقه گی..